Skip to content

Η άποψη μιας καθηγήτριας σχεδίου.

21/01/2009

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε ως σχόλιο σε άλλο blog από την incontinentia. Θεώρησα καλό και χρήσιμο να γίνει ποστ εδώ.

«Είναι τίμια και σεβαστή η προσπάθεια των δασκάλων που προσπαθούν προσηλωμένοι σ΄ένα στόχο να προσφέρουν μια επιτυχία στις πανελλήνιες, εφ΄όσον πιστεύουν πραγματικά πως οι ανώτατες σπουδές θα οδηγήσουν το παιδί σε καλύτερες συνθήκες ζωής. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για όσους επιχειρούν να προσφέρουν αυτό που θεωρούν «κάτι παραπάνω» από τις απόλυτα εξειδικευμένες γνώσεις των εισαγωγικών, και αναφέρομαι ειδικότερα στην κατανόηση του αντικειμένου, αλλά και σε πεδία που αγγίζουν τις ανθρωπιστικές  επιστήμες.

Προσωπικά τείνω στη δεύτερη άποψη, με την προϋπόθεση ότι δεν πειραματιζόμαστε ανοήτως στου κασσίδη το κεφάλι. (Μιλώ ιδιαίτερα για όσους -όπως εγώ- δεν έχουν μεγάλη παιδαγωγική εμπειρία.) Πιστεύω πως είναι μέρος της προετοιμασίας των παιδιών και η αντιμετώπιση του απροσδόκητου, μπροστά  στο οποίο μια ευρύτερη εικόνα του αντικειμένου θα τα υποστηρίξει.

Μην κρίνετε μόνο από τις θετικές επιστήμες, μάθημα πανελληνίων είναι και το ελεύθερο σχέδιο πχ, και μάλιστα για σχολές καραμπινάτες όπως η Αρχιτεκτονική ή και η ΑΣΚΤ, και που η διδασκαλία του στο Λύκειο όπως ξέρετε περιορίζεται στη 1 ώρα την εβδομάδα στη Β’ τάξη. Στη Γ’ ο θεός βοηθός.

Και μην κρίνετε επίσης μόνο με βάση τις αστικές συνθήκες, γιατί στην περιφέρεια ταλαντούχα και ορεξάτα παιδιά δεν έχουν τη δυνατότητα να γραφτούν σε ένα καλό φροντιστήριο και να κατέβουν με αξιώσεις στις εισαγωγικές. Τι τους μένει;  Μια μάλλον άπειρη καθηγήτρια όπως εγώ, που οφείλει να κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να τα προετοιμάσει. Κι αφού η μία ώρα δε φτάνει ούτε για ζήτω, χωρίς ρομαντισμό αλλά από ανάγκη οδηγούμενη, προσπαθώ να τους προσφέρω εκτός από τα απαραίτητα, -μετρήσεις, τονικότητες, σύνθεση κτλ-, και μια ευρύτερη άποψη για την τέχνη, με εικόνες, με σχέδια, με ό,τι μου κατέβει, για να μπορούν να διαχειριστούν αυτό που θα συναντήσουν αν μη τι άλλο αξιοπρεπώς. Βρίσκω το «κάτι παραπάνω» απαραίτητο, όχι πολυτέλεια.   Δεν ξέρω, ίσως να κάνω λάθος. Και μέσα μου βράζω, βράζω από θυμό που μας υποχρεώνουν όλους (παιδιά και δασκάλους) σ΄έναν αγώνα δρόμου σε στενό διάδρομο με κλειστά φώτα.

Κάτι τελευταίο: το να θέλουμε να είμαστε καλοί δάσκαλοι και για τον εαυτό μας, εμένα δε μου φαίνεται τόσο κακό. Ασφαλώς η προτεραιότητα είναι τα παιδιά, αλλά και η προσωπική μας αξιοπρέπεια είναι σημαντική. Θέλω να αισθάνομαι ικανή να κάνω αυτή τη δουλειά καλά, θέλω να βγαίνω γεμάτη απ΄το σχολείο. Πότε συμβαίνει αυτό; Όταν υπάρχει αποτέλεσμα στην τάξη.»

Advertisements

From → Uncategorized

Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: